Spójrz w źrenice. Rozpada się. Rozpadam się. Na setki, tysiące, miliony kawałków, które opadają na dno utopijnej rzeczywistości. Całość pęka, a dźwięk roznosi się uderzając w granice, jedna strona kruszy inne. Powtarza się. Upadają na nieruchomą taflę, która wciąga je do wnętrza, do następnej przestrzeni nieposiadającej granic - jak umysł. Opadają na DN0 oddalając się przez 1111111, widząc swój upadek, a kiedy go dotkną łączą się z powierzchnią i następuje zero. Rozpadają się na jeszcze mniejsze fragmenty stopniowo tworząc grubszą warstwę. Pod tym trwałym, niewidocznym lustrem znajduje się TOPIEL.
/FALL - Widzę tylko rozbite lustro. W każdym fragmencie inną część rzeczywistości. Na powierzchni częściowo zalanej wodą, z tysiącami różnej wielkości odłamków szkła. Utopijny wzrok ogarniający widoczny fragment pomieszczenia. I zrobię to. Utoniemy.
W CZERNI SIĘ ZMIESZCZĘ ZE SWOIM OGROMEM